“Dili olsa da konuşsa…” deriz. Mekânlar, sokaklar, binalar, yapılar, yerler için. Neler yaşandığını hayal ederek ya da belki de kulaktan kulağa yayılan, yazılan hikayelerinden duyarak. Evet, mekânın konuşmasa bile anlatan bir dili var. Hatırlatan, unutturmayan. Ya ruhu, belleği? Mesela neden bazı yollarda kendimizi daha “iyi” hissederiz? Neden bazı şehirler bize bir türlü yaramaz? Neden bazı evler soğuktur? Ya da Asklepion mesela. Bir iyileşme mekânı değil miydi binlerce yıl önce? O antik tünellerin içindeki fısıltılardan devasa yapılara geldik günümüzde. Ya zihnimiz? Nasıl etkiliyor ve nasıl etkileniyoruz mekândan? Mekân biraz da bellek değil midir? Hatırlanan ve unutulan; gömülen ve geri gelen…

Bir psikiyatri hastanesinin koridorlarından tarihin yapıldığı sokaklara, bir besteye ilham veren bir kaldırımdan psikanalizin divanına, silinen tabelalardan değiştirilen yerleşim yeri isimlerine, tedirgin olmaktan hasret çekmeye, velhasıl kültürden psikiyatriye mekânın ruhunu ele almak üzere ikinci buluşmamıza davet ediyoruz sizi. ψυχή’nin her daim memleketi, mekanı olmuş İzmir’de.

28 Şubat ve 1 Mart 2026 tarihlerinde Alsancak’ta, Fransız Kültür Merkezi’nde bir arada olmak dileğiyle.